’t Is nog ni gedaan met zagen.

 

Ik was vorige keer nog niet helemaal klaar met mijn verhaal.  Dus hier het vervolg;

Subtitel:

Waarom ik een weekje alleen op reis ben.

Voilà, daar zeg ik het. Helemaal alleen.

En ja, mensen, er is een hele goede reden voor, al kon of wou ik dat een tijd geleden niet met volle goesting zeggen, of zelfs toegeven. En zoals mijn vorige blogpost al liet blijken, moet ik me daar eigenlijk niet meer voor verantwoorden. Maar goed, ik doe het nu toch, want het moet me van het hart.

Het is moeilijk om te zeggen wanneer het begon. Het is een langzaam proces geweest van misschien wel een jaar of twee. Twéé jaar om van een energieke en (over het algemeen) gelukkige Katrien te transformeren naar een soort van hologram. Voor de buitenwereld een perfect 3D beeld maar in realiteit zo plat als iets.

Het is nog moeilijker om aan te duiden wat de exacte oorzaken zijn. Maar ik denk dat ik heel eerlijk kan zeggen dat het de combinatie was van mijn job en mijn persoonlijkheid. Dat is heel breed op te vatten en ik ga niet in detail treden. Ik heb er lang over gedaan, véél te lang lopen twijfelen en toch  opnieuw proberen, maar de beslissing om afstand te nemen van alles wat mij ongelukkig maakte, kwam net op tijd. Want het begon effect te hebben op alles en iedereen rondom mij.

Ik kwam onbewust  in een neerwaartse spiraal. Geen supersnel draaiende waterhoos, maar een kabbelend beekje met hier en daar een miniem watervalletje. Je drijft mee op een opblaasbare matras en genietend van het waterig zonneke ga je mee met de flow. Af en toe een vogeldrets op uw hoofd maar dat veeg je snel even af. Op den duur wordt het een beetje donker en koud. Er komen meer bomen langs de oever waardoor je het bos niet meer goed ziet. En dan moet je oppassen dat het geen winter wordt want dan is alles bevroren en beweeg je niet meer. Je vóelt niets meer.

Signalen die voor mij alarmerend waren, wil ik heel eerlijk delen:

  • Heel moe zijn. Ik weet wat moe zijn is, met 2 kinderen, maar dit is een andere moe. Het gevoel hebben van wekenlang te kunnen slapen. Maar niet kunnen slapen.
  • Dit gaat over in het gevoel hebben van wekenlang te WILLEN slapen. Alleen nog maar dat.
  • Geen energie meer hebben om buiten te komen.
  • Geen interesse meer hebben in alles en iedereen. Op den duur jezelf verplichten om met die vrienden af te spreken en te faken dat je geïnteresseerd bent in wat ze doen en zeggen.
  • Kortaf worden en opvliegend, zelfs over zaken die onterecht zijn maar in jouw hoofd uitvergroot worden en plots wereldrampen lijken.
  • Keihard aftellen naar het weekend maar eens dat er is, geen fut hebben om nog maar iets te doen. De gedachte alleen al maakt je nog meer moe.
  • Je zelfbeeld is helemaal naar de knoppen.
  • 24/24 je forceren om te lachen en te doen alsof alles ok is.

Vooral dat laatste is een belangrijke. Want je wil helemaal niet dat de rest van de wereld iets doorheeft. Want dan komt er nog méér commentaar en onbegrip. Dat schrikt enorm af want op die moment heb je daar geen ruggengraat meer voor.

Dus zeg je tegen jezelf: “Ik kan dat allemaal wel aan, ik ga toch geen flauwe bees zijn zeker?” Maar waarom niet? Waarom niet zeg? Omdat het niet past in de timing, of omdat het niet past in het plaatje, of omdat het verdorie toch wel godgeklaagd is dat die verwende trien daar eens even de zielepoot gaat uithangen?

Komen we weer bij die verantwoording. Ik had het er laatst over met een vriendin (op die moment was ik alweer opgestaan van mijn vastgevroren matras en rechtsomkeer aan het klauwteren over de ijspieken, doch met een keimooi skipak aan :)). Want een goed gesprek, dat kan al eens deugd doen. Een gesprek zonder dat ik de hele tijd moet “ja maar”-en. Les van de dag: De keuzes die ik maak doe ik voor een reden, en die reden is voor mij een hele goede. Punt.

Dus de focus staat momenteel op verandering. Verandering in alle opzichten zodat ik terug kan zijn wie ik wil zijn: een energieke mama en sexy vrouw van. Een vastberaden collega die gewaardeerd wordt maar ook behulpzaam is en klaar staat voor anderen. Een start-to-runster die weliswaar eeuwig blijft starten maar af en toe kan pieken op een Spartacusloop. Blij met mijn lichaam en fier op mijn talenten, die ik nu pas een beetje begin te ontdekken.

Het lontje dat aan het opbranden was, heb ik nu een beetje verlengd, zodat er straks een enorm vuurwerk kan losbarsten ipv een gevaarlijke bom.

Dat ik dit alles helemaal alleen aankan, ga ik niet beweren. Er zal begeleiding nodig zijn, en  ik ben niet te beroerd om dat openlijk te zeggen.

Dus mensen, DAT is de reden dat ik nu even een weekje erop uit trek. Alles op een rijtje zetten en vooral bepaalde zaken UIT het rijtje zetten. Voor altijd!  Want inderdaad, ik heb beslist van job te veranderen, en enkel de toekomst zal uitwijzen of dat positief uitdraait. Maar ik heb maar 1 doel: terug gelukkig zijn tijdens de weekdagen  zodat ik ’ s avonds en in’t weekend een happy mama kan zijn die met alle plezier nog eens naar EuroDisney gaat.

Hoewel…  er zijn grenzen he mannekes.  🙂

PS: Een mens zou voor minder naar hier komen:

marokko-0004.jpg

4 Comments »

  1. Hey katoen. ..
    Ken het gevoel. ..
    Ben vorig voorjaar gestrand met een burn out…Ik had nooit gedacht dat dit mij ging over komen.
    Ik heb alles wat ik wil en was toch doodongelukkig. ..
    Dankzij mijne man die mij helpt dit te verwerken en de liefde voor mijn kinderen kom ik er wel weer Door.
    Maar het is niet gemakkelijk.
    Ben in loopbaan onderbreking gegaan. ..
    En op zoek naar een nieuwe baan die mij meer energie geeft. .
    Dus voel je geen flauwe trees. ..het zijn diegene die voor ieder goed willen doen die af en toe teveel op zich nemen. .en zelf uit evenwicht geraken. ..

    Veel plezier ginder. .
    …….En het komt goed ….

    Gr Erika ❤

    Like

  2. Ook al ken ik je niet persoonlijk, voor mij klink je eerder enorm krachtig in je eerlijkheid hier in plaats van een flauwe bees. Een heerlijk fris zeebriesje is wat ik je wil toewensen, zodat je terug lekker voor jezelf kan kiezen, en een zacht winterzonnetje erbovenop. Veel succes!

    Like

  3. Katrien,
    Vital heeft me net jouw blog laten zien en gho meisje hoe goed is dit verwoord zeg!
    Zo voelde mijn burn-out vier jaar geleden ook aan, ik kon van mezelf niet geloven dat ik zo ongevoelig en emotieloos werd, nergens maar dan ook nergens meer zin in had, dat ik mezelf ook niet meer kon forceren om toch terug recht te klimmen ( je bent vroeger ook al wel vaker steendood moe geweest) enz….
    Het is heel raar want je herkent jezelf niet meer, dus wat was ik nog, gewoon een leeg rondlopend pakske. Het is inderdaad een combinatie van allerlei factoren en je karakter, het ene is makkelijker aan te pakken dan het ander.
    Voor mij was en is nog steeds één van de moeilijkste, neen leren zeggen, je kan er niet altijd voor alles en iedereen zijn. Ik begin er nu stilaan in te slagen om me niet schuldig te voelen als ik soms eerst aan mezelf denk, goed hè 😃👏
    Neem tijd om jezelf terug te vinden en te zijn, ook als dit lang duurt, dat maakt niet uit, dat is de weg om de echte Katrien terug te zien.

    Succes met je blog.

    Groetjes,

    Tessy

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s